„Tak myślałam, wybrałam dwie inne. Potargujemy się.
Znasz cenę. To dobry materiał, po tym samym ogierze. I co najważniejsze, nie chorują. Wszystko stracone. I Michałowski, i stadnina.
Płacę od ręki i proszę o siodło. Michałowska wpycha pieniądze do torebki i uśmiecha się. W rysach twarzy smutek, ale oczy twarde i harde, a usta, że tylko całować.
Siodło masz w prezencie, żebyś nie zapomniała o mnie.
Dziękuję. Biorę jej rękę, przyciskam do twarzy. Muszę już iść, kawał drogi do domu.
Okulbaczam pierwszą z rzędu i wskakuję na siodło.
Przez podwórko i wieś krok za krokiem, a potem kłus i galop, gdzie to możliwe, oczywiście. Do domu kawałek drogi. Omijam autostradę, za duży ruch dla koni, więc nadkładam drogi. Zresztą autostrada nie dla koni. Koń delikatniejszy od człowieka. Moje konie, pierwsze konie należące do mnie. Nigdy nie mieliśmy konia w zagrodzie, ojciec był robotnikiem. Były krowy, kozy i świnie. Konie nigdy. Raz, jak wspomniałam ojcu o koniu, popatrzył na mnie, uśmiechnął się, wzruszył ramionami, a potem się zaczerwienił jak panienka i wydukał, że koń kosztuje, a my mamy tylko hektar pola. I stajni nie mamy, dodał, i w kawalerii nie służyłem, na budowie pracuję. I wódkę piję, a konie nie lubią tego.“(11)