„Należy jeszcze wyjaśnić zagadnienie stosunków płciowych w przypadkach choroby.
Trzeba sobie uświadomić, że bezpośredni wpływ aktywności seksualnej musi być ściśle odgraniczony od ich naturalnych skutków ciąży, porodu i połogu. Dla większości poważnych schorzeń te właśnie skutki mają o wiele bardziej groźne znaczenie niż samo spóikowanie. Ale tutaj interesuje nas wyłącznie tylko spóikowanie.
Zakaz spółkowania (bez zastosowania odpowiednich środków zapobiegających) w przypadkach, w których istnieje niebezpieczeństwo przeniesienia choroby na partnera, jest oczywiście zrozumiały i nie wymaga żadnych wyjaśnień.
Zrozumiałe jest również, że musi się zaprzestać spółkowania w ostrych schorzeniach narządów płciowych.
W przewlekłych schorzeniach zapalnych narządów płciowych czasem unika się spółkowania z obawy przed wiążącym ie z nim bólem. W innych tego rodzaju przypadkach musi się ich zaniechać, gdyż istnieje groźba nagłego pogorszenia się istniejącego stanu. Nierzadko jednak ginekolodzy zajmują pod tym względem krańcowo negatywne stanowisko. Według mnie — przy długim trwaniu tego rodzaju schorzenia — zalecona takiej parze małżeńskiej absolutna wstrzemięźliwość może mieć niezwykle ciężkie następstwa. Dlatego lekarz, jeśli tylko jest to możliwe, zaleci umiarkowanie, ale jednocześnie udzieli koniecznych wskazówek technicznych (patrz tabele ułożeń przy spólkowaniu, str. 218) celem zapobiegania możliwym do uniknięcia szkodom. Jeśli istnieje możliwość operacyjnego usunięcia groźby i bolesności spółkowania, zabieg taki powinno się wykonać. Niezbyt często zdarza się, aby pacjentka, której wszechstronnie wyjaśniono stan rzeczy, nie zgodziła się na operację — a zatem wybrała rozbicie szczęścia małżeńskiego, a nie niebezpieczeństwo i przykrości związane z operacją (które zresztą w ostatnich latach znacznie zmalały). Nie powinno się jednak wykonywać operacji zbyt późno, ponieważ w końcu i tak musi do tego dojść, a w międzyczasie dobre stosunki małżeńskie ulegną poważnemu nadwerężeniu wskutek konfliktów.“(1)