„Jak twierdzą wtajemniczeni, to właśnie Czartoryscy, chcąc pozyskać w ambasadorze rzecznika swych dalekowzrocznych planów, wsunęli mu do łóżka piękną i młodą Izabelę, żonę generała ziem podolskich, Adama Kazimierza. I sądzić należy, że nie trzeba było jej zbytnio do tego nakłaniać. Repnin był bowiem mężczyzną władczym i nader przystojnym, poza tym naprawdę zapłonął do pięknej arystokratki namiętnością wielką i zaborczą. Nadobna Izabela nie szczędziła mu swoich łask, demonstrując aż nadto swoją z nim zażyłość, co wywoływało dezaprobatę warszawskiej ulicy.
Natomiast w kręgach arystokratycznych wszelkiego rodzaju trójkąty, zakazane przygody i podniecające romanse były na porządku dziennym i nie wzbudzały większych emocji. Traktowano grę miłosną jak sport, a zarazem jak niekończący się temat plotek i spekulacji towarzyskich, a nawet politycznych.
Izabela Czartoryska, zanim słała się patriotyczną matroną, przyszłym wzorem matkiPolki. miała serce nader pojemne i internacjonalne. Cale szczęście, że generał ziem podolskich posiadał komnaty przestronne, a odrzwia w nich szerokie, bo rosochaty wieniec rogów, który nosił niczym biblijny krzak ognisty, nie pozwoliłby mu się w nich pomieścić. Księżna Izabela kobieta zalotna i rezolutna miała przed i po Repninie kochanków bez liku.“(8)