„0 ludzi wolnych, stoi ona na stanowisku równej odpowiedzialności
1 karygodności wszystkich uczestników jednego przestępstwa. Tak więc gdy w kradzieży np. koni, bydła, owiec, trzody chlewnej brało udział więcej osób, to każda z nich płaciła taką samą karę pieniężną. Inaczej miała się rzecz, gdy wolny uczestniczył w kradzieży popełnionej przez niewolnika. W takim wypadku niewolnika, jak wspomniano, wydawano poszkodowanemu, wolny zaś płacił karę pieniężną (prodażę) księciu.
Kara. Kary śmierci i kar mutylacyjnych Ruska Prawda nie zna. Jednakże z Powieści dorocznej wiadomo, że kara śmierci była na Rusi stosowana pierwotnie za rozbój, ale została zastąpiona przez karę pieniężną (wirę).
Wobec rozpowszechnienia na Rusi kodyfikacji cesarzy bizantyjskich, które przewidywały stosowanie kary śmierci i kar mutylacyjnych w szerokim zakresie, jest rzeczą prawdopodobną, że kary te za niektóre przestępstwa były stosowane. Statuty cerkiewne, które obok określanej bliżej kary pieniężnej na rzecz biskupa przewidują karę nakładaną przez księcia, nie ustalając bliżej rodzaju tej kary, mają najprawdopodobniej na uwadze karę na ciele (np. za sodomię).
Najcięższą karą przewidzianą w Ruskiej Prawdzie, a która występuje dopiero w jej obszernej redakcji, jest potok i rozgrablenije, tj. skazanie przestępcy (niekiedy wraz z rodziną) na banicję oraz na konfiskatę mienia. Kara ta groziła za morderstwo, kradzież konia oraz podpalenie gumna lub dworu.“(15)