„— To jeszcze nie było najgorsze, mój drogi — ojciec posmutniał na samo wspomnienie tych chwil — kłopoty zaczęły się dopiero później. Domyślasz się chyba, jak popatrzyli na nas napotkani w powrotnej drodze koledzy, którzy znali nasze całotygodniowe przygotowania. Same nasze smutne miny świadczyły o klęsce. I właśnie wtedy mój wspólnik powiedział im, że latawiec latał wspaniale, aż w końcu zerwał sznurek, wzbił się bardzo wysoko i poszybował hen, hen, daleko. Właśnie smucimy się z powodu straty tak wspaniałego latawca. Zrobił z nas nieomal bohaterów, a mnie zabrakło sił, by wyznać im całą prawdę...
— Więc po prostu okłamaliście ich... — Władek aż pokiwał głową z niedowierzaniem.
— Niestety, tak — przyznał ojciec. — Ale prawda szybko wyszła na jaw koledzy jeszcze tego samego dnia znaleźli nasz latawiec porzucony na łące. śmiała się z nas później cała nasza klasa, oj śmiała...
— To dopiero wstyd wam było... — chłopiec zastanowił się przez chwilę — ...chyba jednak zawsze jest lepiej mówić prawdę. Opowiedz mi jeszcze, tato, jakąś historię o latawcu...
— O latawcu... — ojciec pomyślał chwilę. — Dobrze, opowiem ci o człowieku, który za pomocą latawca schwytał piorun...
— E, to jakaś bajka — chłopiec aż skrzywił się pogardliwie — ja już jestem prawie dorosły, tato, bajki mnie nie interesują.“(3)